Tha Ton

Ik ben nog maar een paar weken in Thailand en wat denk je? Is er al een plaats naar mij vernoemd! Tha Ton, gelegen hemelsbreed een kilometer of 50 ten westen van Chiang Rai. Een gehucht weliswaar, maar toch. Tha zou Ton niet zijn als hij daar niet even zou gaan kijken. Het moet bijna wel een fantastische place-to-be zijn. In Nederland is een paar jaar geleden een weg naar mij vernoemd. Toen ik daar ging kijken was er een lichte teleurstelling: het liep dood. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Maar Tha Ton, zo ontdekte ik vandaag, is echt een plek zoals je van mij verwachten mag.

Ik heb vandaag weer een behoorlijke reis ondernomen nadat ik een plannetje had gesmeed om nog meer van dit mooie land te zien. Na het ontbijt uitgecheckt bij het meer dan goed bevallen verblijfadres. Daarna met een TukTuk mijn grote reistas gebracht naar een hotelletje in Chiang Rai waar ik niet vannacht maar morgennacht een kamer heb geboekt. Vandaag namelijk ging ik met een bus gevolgd door een taxi naar Tha Ton. Ik heb gelezen dat je vanuit Tha Ton een fantastische bootreis kan maken over de Kok rivier terug naar Chiang Rai. Je legt dan 50 kilometer stroomafwaarts af. Dat ga ik morgen dus doen en dan staat mijn reistas alvast op de plaats van bestemming.

Voordat ik wat meer over de reis van vandaag vertel eerst nog even een nieuw hoofdstuk TukTuk-onbenulligheid. Het hotel waar ik uitcheckte had op mijn verzoek een TukTuk laten komen. Het nieuwe adres waar ik naar toe moest had ik op mijn telefoon staan, zowel in het Nederlands als in het Thais. De dame van de receptie had het aan de TukTuk-chauffeur doorgegeven en toen ik instapte noemde ik de naam van het hotel, Nice Inn Town Residence nog een keer. Ik duwde de chauffeur mijn telefoon onder de neus maar daar wilde hij niets van weten. Nice Inn Town Lesidence, I know it sil, klonk het beslist. Jullie voelen hem al aankomen natuurlijk, als ik niet goed had opgelet had ik met mijn tas bij een verkeerd hotel gestaan. Opnieuw de telefoon onder zijn neus gedrukt en er kwam niet bepaald een blik van herkenning. Dus de oude truc maar weer van stal gehaald, het nummer ingetoetst en hem door de receptie laten uitleggen waar hij heen moest. Het was helemaal aan de andere kant van de stad. Dat zou ik ook merken bij het afrekenen. Voor een ritje betaalde ik tot dan steeds 100 Baht (2 Euro 80), maar deze gast wilde 150 Baht. Kijk en dan kan ik toch even giftig worden. “You drive to the wrong hotel and I must pay for that?” Het gaat me dan niet om die paar Bahtjes, maar om het principe. Hij wist toch zo goed waar hij naar toe moest? De man deed eerst nog even net of hij me niet begreep, maar dat redde hij natuurlijk niet. Geen haar op mijn hoofd om hem 150 toe te stoppen. Na wat gesoebat werd het uiteindelijk 120. Vooruit dan maar. Die lui zijn tuk voor tuk gewoon niet op hun taak berekend.

Met de bus ben ik van Chiang Rai naar het plaatsje met de moeilijke naam Ban Huay Hin Fon gereden. Daar heb ik voor de laatste kilometers een taxi genomen. Ik wilde graag bergop via de plaats Mae Salong naar Tha Ton. Mae Salong is een heel bijzondere Chinese nederzetting vlak voor de grens met Myanmar (Birma). Het ligt op grote hoogte (1500 meter) en je waant je daar even in China. Om er te komen een half uur lang haarspeldbochten en buitensporige stijgingspercentages. Dat was op de fiets niet te doen. De foto’s vertellen de rest.

Hierna ging het richting eindbestemming Tha Ton, waar ik nog op zoek moest naar een hotelletje. Een Van der Valk tref je daar niet. Weet iemand waar ik naar Toekan? Ik had thuis al een paar adresjes geselecteerd en de taxichauffeur bracht me feilloos naar de eerste op mijn lijstje. Daar was het gelukkig direct raak. Een hotel gelegen pal aan de oever van de rivier en recht tegenover de plek waar de boten dagelijks vertrekken. Een alleraardigste eigenaresse bood me direct aan te helpen bij het boeken van een geschikte boottocht. Er varen elke dag net zoveel boten naar Chiang Rai als er vraag naar is. Dat gaat dus zeker lukken. Het goedkoopst zijn de publieke boten. Die vertrekken voor 400 Baht per persoon zo gauw er genoeg mensen in zitten. Nadeel is dat die geen tussenstops hebben. Drie uur lang non-stop varen. De privéboten zijn wat duurder, afhankelijk van het aantal reizigers. Je hebt dan inspraak in de stops die ingelast worden. We gaan het zien morgen.

Na het inchecken had ik nog net even tijd om bij daglicht de omgeving te verkennen. Voor ik het wist was ik anderhalf uur verder en stond het zweet me op de rug. Prachtige vergezichten heuvelop, een tempel om van te watertanden, een klooster vol monniken, te veel om op te noemen wat ik in die korte tijd allemaal heb gezien. Opnieuw verwijs ik naar de foto’s. Het zijn er wel weer veel. Als het gaat vervelen hoor ik het graag.

Ik weet niet wat vaarwel in het Thais is maar jullie weten vast wat ik bedoel!